Vanochtend stond vriendin Foka aan de deur bij mijn ouders met een mooie Hollandse bos bloemen met de tekst: Welkom thuis! Nou, dan voelt een mens zich zeker welkom. Maar ‘thuis’ voelen dat doen we toch nog niet helemaal. Het is allemaal erg onwerkelijk om hier te zijn en te beseffen dat we niet op vakantie bezoek zijn. Het vertrek op donderdag liep behoorlijk hectisch met bedden die nog opgehaald werden, spullen die op straat gezet moesten worden en een vierde koffer die gekocht en gevuld moest worden. De kinderen wilden alleenmaar vertrekken, ze hadden immers al van iedereen afscheid genomen.

Eindelijk in het vliegtuig kwam het even hard aan, we zullen voorlopig het mooie Barcelona niet meer zien en beleven. Bert zwaaide nog even: ‘Dag Barcelona’. Op schiphol was het weerzien met de familie natuurlijk wel erg fijn.

Het echt thuis voelen zal wel weer komen als we ons eigen huis in kunnen, onze spullen uit Bcn aankomen en we weer moeten nadenken over (schooltijd-)banen zoeken, zorgverzekeraars, creche- en zwemles wachtlijsten. Voorlopig is nog een groot deel van ons hart in Barcelona achtergebleven.

Tot slot, willen we iedereen bedanken die onze avonturen in Barcelona hebben gevolgd. We hebben met veel plezier deze web-log bijgehouden en zullen het bloggen zelf ook erg missen. Ons leventje in Nederland zullen we echter verder in volledige anonimiteit voortzetten.

Ik heb geen stoel meer om op te zitten en dat logged niet erg prettig. Maar ik wilde toch nog even laten weten wat een leuke dag wij vandaag hadden met de jongens. Annalena mocht voor haar laatste ochtendje naar Drac Xic. Ik met Bert en Koos direct door naar de Sagrada Familia. Willem moest nog wat administratie klusjes doen, dus we vermaakten ons wel in de speeltuin aldaar.
Er waren nog geen rijen, dus we hebben beide liften naar boven kunnen nemen en genoten van het uitzicht over de stad (best hoog!).

Daarna een guided tour door Hospital San Pau. Helaas voor Bert en Koos was het in het Engels. Wel weer speciaal om daar te zijn ookal was Annalena er dit keer niet bij. Na de lunch met zijn allen Annalena opgehaald en begonnen met (nadenken over) inpakken.
Smiddags nog even naar de gele glijbaan. Daar hebben we al onze zand speeltjes, graafmachines, kiepwagens achtergelaten. Bert en Koos vonden het maar raar, we kopen wel een nieuwe in NL heb ik beloofd. Vanaf 18 uur was het hier een gekkenhuis met mensen die spullen kwamen ophalen en gelukkig ook ervoor betalen. Wij zijn blij dat we nog wat laatste verkopen hebben kunnen doen. Morgen ochtend komen ze alleen nog de bedden ophalen.

Zo tegen het einde van deze web-log, kijk ik nog even naar de statistieken. Voor deze week staat het aantal unieke bezoekers al gemiddeld op 37! Blijft raar dat er dagelijks zoveel mensen je log bezoeken om je leven te volgen. Natuurlijk weet ik van een aantal dagelijkse bezoekers wel wie ze zijn: Hanneke, Annemieke, Kees en Lenie, oma’s en opa’s. Maar dan kom ik lang niet op die 37 gemiddeld per dag…
Kom op, vertel, wie zijn jullie?

Best handig zo’n web-log, want ik kon mij toch echt niet meer herinneren wat we vorig jaar met Sant Joan gedaan hebben. Blijkt dat ik helemaal niet in Bcn was, maar in NL met heel veel regen maar wel met GM!

Vanavond is het la festa del foc, de kortste nacht om te vieren dat de zomer begonnen is en waarin men de straat op gaat met vuurwerk knallers ed. Willem is voor het laatst met Kukumku naar Barceloneta om daar een Sant Joan optocht te drummen. Ik heb nog even overwogen om met zn allen te gaan, maar ja, dat was maar even. Onze kinderen hebben het niet zo op vuurwerk en liggen nu al lekker te slapen terwijl ik buiten de knallen al hoor denderen.

Annalena ligt trouwens in een geleend bedje van de Amerikanen. Vanmiddag kwam er een Argentijn langs om haar bedje en de logeerbedden te bekijken. Ja, ik wil ze wel kopen, maar wil ze wel meteen mee nemen. Ik snel een belletje naar Carol om te vragen of we haar campingbedje tot donderdag konden lenen. Gelukkig besloot de Argentijn dat de logeerbedden wel konden wachten tot donderdag. Dat scheelt, want anders hadden de jongens bij ons in bed moeten slapen. Best een geregel om die piso nog leeg te krijgen en er ook nog een zakcentje aan over te houden. Lukt best aardig tot nu toe.

Na een leuk dagje strand, was ik eigenlijk te moe om nog te loggen. Maar toen ik eenmaal de log van Mabel had gelezen kreeg ik het even warm van binnen, en nu moet ik wel deze foto plaatsen:

Mabel, het was erg leuk om je nog even in Bcn te ontmoeten. Bedankt voor je lieve woorden en we wensen jou nog heel veel plezier toe in Bcn. We zullen je vanuit NL blijven volgen!
 

Vanochtend na een goede en welverdiende nachtrust werden we wakker en we voelden ons 10 kuub lichter. Nu is de tijd aangebroken om nog even de toerist uit te hangen en een aantal dagen volop te genieten van deze mooie stad. Wat dat betreft, hebben we vandaag uiterst efficient benut, al zeg ik het zelf.

Willem had om 12 uur een optreden bij de mercado van Santa Caterina. Vandaag is de Festa Major van Casc Antic begonnen, de wijk waar Kukumku bij hoort. Nog wel even cafe con leche en groenten halen bij de blauwe olifant en daarna door naar de binnenstad. Eindelijk heeft Willem ons het centrum en theater getoond waar hij elke donderdag zijn oefensessies heeft.
Het optreden was leuk, alhoewel voor Annalena, Koos en mij a-relaxed. Kukumku was aan het drummen met pal daarnaast de Taller Infantil. Wat inhoudt dat er kleine kindjes met lasbrillen en brandwerende duivelpakken ronddansen met lange stokken waar ronddraaiende vuurwerk knallers aan vastgebonden zitten. Bij elke knal zette Annalena het op een huilen, dus telkens als ik zag dat zo’n ding werd aangestoken plaatste ik weer mijn handen over haar oren. Gelukkig is Koos inmiddels zo slim om zelf continu zijn oren te bedekken. Wij blijven 23 juni maar binnen.

Na afloop nog wat stokken dansers en gegantes, enfin genoeg cultuur opgesnoven. Drums werden terug gebracht, afscheid genomen en wij gingen op zn spaans met zijn vijven lekker uit eten. Doen we nog even de Ramblas? ok even standbeelden kijken via de Decathlon. Souvenirs kopen bij de Pakistan. En via de Cathedral weer naar huis.
Het huis is trouwens eng leeg en klinkt heel hol. Vanmiddag zijn er nog wat mensen geweest om wat spullen van ons over te nemen. Nog niet alles verkocht, maar het gaat de goede kant op. Tsja en nu speelt NL en wij hebben geen tv meer, dus Willem is met Bert op pad naar het voetbal cafe met oranje shirtjes en pruik. Ik volg het hier op de laptop, ruststand 0-0…

Vandaag op dezelfde dag de ontslagovereenkomsten getekend, de laatste wijzigingen ingecheckt, een ultieme versie van ons product gedraaid en afscheid genomen van de collega’s, en vervolgens ook al onze 70+ dozen ingeladen in de verhuiswagen en zien wegrijden met chauffeur Fonne (met een f van patat friet naar eigen zeggen).
Toevallig viel onze laatste werkdag samen met de enige dag waarop de transporteur onze spullen kon ophalen dus we hadden het de afgelopen week druk genoeg om alle spullen voor te bereiden en in te pakken. Gisternacht om 2 uur waren we gestopt met inpakken, vandaag na de laatste werkdag de laatste dingen gedaan, toch nog 1 doos erbij gekocht en om half vijf samen met drie collega’s eerst alle spullen van de principal naar de begane grond verplaatst en toen, na een klein biertje, Fonne de vrachtwagen pal voor de deur laten parkeren en inladen maar. De jongens hebben ook hun steentje bijgedragen door alle dozen met speelgoed vol trots naar de wagen te sjouwen.
Nu kunnen we nog 5 dagen vakantie vieren voordat we donderdag definitief de deur dichttrekken.

Sinds oktober wandelen we iedere dinsdag en donderdag van school naar de sportschool Ubae in Gracia. Vandaag was het puertas abiertas bij Bert zn futbol sala, wat dus eigenlijk niet in een zaal plaatsvindt, maar op het dak van de sportschool. Ik mocht Annalena bij Elizabet en Cora achterlaten die aan de overkant van de sportschool wonen. Wel zo makkelijk voor mij, had ik alleen nog Koos die aan mijn broek kon hangen tijdens het filmen.

Het was geweldig om Bert in actie te zien. Ik zie hem natuurlijk wel vaker voetballen op het pleintje bij de blauwe olifant, maar hier was het echt gestructureerd met moeilijke oefeningentjes enzo. Alles staat op de video, ook de twee goaltjes die hij gemaakt heeft. Grappig om te zien dat al die kindjes ook nog steeds even trots zijn om hun Barca outfit te dragen.
Daarna nog uitgebreid afscheid kunnen nemen van Elizabet, Santi en Cora (wat een lieve mensen zijn dat!) en toen weer terug naar huis. Net nog even brownies gemaakt voor onze laatste werkdag morgen, dus die spullen kunnen nu ook in een doos…

Vanmiddag om 15.30 mochten Annalena en ik gaan luisteren en kijken naar de kindjes van Patufet. Koos was al weken aan het zingen: ‘perque tenim las dues mans, dues mans, dues mans…’ Maar eerst deden ze nog een dansje op klassieke muziek. Koos deed goed zijn best.
Daarna nog een dansje van P4 en toen naar de overkant om naar Bert te kijken en Koos mocht ook mee.
Bert zn klas deed de voorstelling samen met P5, ze vertelden een verhaal over een kikker en een slak. Begreep er natuurlijk niet veel van (mijn Catalaans is nog steeds niet veel soeps) maar de liedjes tussendoor waren erg leuk.

Na afloop werd er nog flink rond gedanst, gezongen en geknuffeld. Morgen de laatste (halve) dag van school en de zomervakantie staat voor de deur. Bert kreeg nog een leuk afscheidskado van zijn juf en met een ijsje de middag verder door gebracht bij de blauwe olifant.